ไม่มีเหตุผลอะไรมากมาย ถึงมีก็ไม่เคยคิดจะบอกอยู่แล้วว่าเพราะอะไร แต่เป็นการทำตามคำพูดตัวเองมากกว่า ตั้งแต่ก่อนจะเป็นแบบนี้ พอมาตอนนี้ก็ประจวบเหมาะพอดี คงไม่มีอะไรดีกว่านี้อีกแล้วหล่ะมั้ง

ภาษาญี่ปุ่น ภาษาที่กูไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่านออก เขียนได้ แต่กูกลับทำสิ่งเหล่านี้ได้ เพราะแรงบันดาลใจจากจูเนียร์ ภาษาที่กลายมาเป็นความสามารถ ที่ถ้าพัฒนาอีกหน่อยก็คงเป็นความสามารถพิเศษได้ ภาษาที่ทุ่มเทให้มาตลอดเวลา 4 ปีที่ชอบจูเนียร์ ฮิรางานะ ตัวอักษรแบบที่กูอ่านได้คล่องมากที่สุด คาตาคานะ ตัวอักษรที่ใช้เวลาจำมากกว่าฮิรา แต่ก็จำได้ คันจิ ถึงจะอ่านได้ไม่มาก แต่ก็อ่านได้มากกว่าร้อยตัว ออกจะน่าภูมิใจ ทั้งที่ไม่เคยเสียเงินซักบาทเรียนภาษาญี่ปุ่น สิ่งที่กูภูมิใจนักหนา สิ่งที่กลายมาเป็นอะไรที่เป็นแค่เชื่อมกูกับโลกของจูเนียร์เข้าด้วยกัน สิ่งที่กูใช้พูดกับใครอีกคนเวลามีเรื่องอะไรที่ไม่ต้องการให้คนอื่นรับรู้ ตอนนี้กลับมีคนที่สามารถถึงจะน้อยกว่ามายุ่งย่าม กูไม่ต้องการให้ใครรับรู้ อย่าพยายามเลย เรื่องอะไรถ้าไม่ส่วนตัวมากนัก กูบอกเพื่อนได้ทุกคนเสมอแหละ แต่ถ้าเรื่องไหนไม่บอกก็คือกูบอกไม่ได้จริงๆ เข้าใจด้วย ไม่ว่าใครก็ตาม

ตอนนี้ก็มีอะไรมาทำให้ปวดหัวเล่นๆ อีกแล้ว เบื่อและเซ็งมากมาย สามคนที่ทำให้กูเป็นแบบนี้ พวกมึงเก่งมากเลยนะ แต่ว่าคนนึงตอนนี้คงเหมือนเดิม อีกคนก็ไม่รู้หว่ะ อีกคนก็คงไม่เหมือนเดิม แต่ว่าคนที่กูพูดถึงอยู่มันน่าเบื่อมากมาย เมื่อไหร่จะหาย เมื่อไหร่จะเลิก ไม่รู้ตัวเลยเหรอวะ ว่ากูเบื่อมึงที่เป็นแบบนี้ เมื่อไหร่วะที่จะเหมือนเดิม ทุกอย่าง ทุกคน รออยู่ แต่ไม่รู้เมื่อไหร่......

ไม่มีเหตุผลอะไรมากมาย ถึงมีก็ไม่เคยคิดจะบอกอยู่แล้วว่าเพราะอะไร แต่เป็นการทำตามคำพูดตัวเองมากกว่า ตั้งแต่ก่อนจะเป็นแบบนี้ พอมาตอนนี้ก็ประจวบเหมาะพอดี คงไม่มีอะไรดีกว่านี้อีกแล้วหล่ะมั้ง

ภาษาญี่ปุ่น ภาษาที่กูไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่านออก เขียนได้ แต่กูกลับทำสิ่งเหล่านี้ได้ เพราะแรงบันดาลใจจากจูเนียร์ ภาษาที่กลายมาเป็นความสามารถ ที่ถ้าพัฒนาอีกหน่อยก็คงเป็นความสามารถพิเศษได้ ภาษาที่ทุ่มเทให้มาตลอดเวลา 4 ปีที่ชอบจูเนียร์ ฮิรางานะ ตัวอักษรแบบที่กูอ่านได้คล่องมากที่สุด คาตาคานะ ตัวอักษรที่ใช้เวลาจำมากกว่าฮิรา แต่ก็จำได้ คันจิ ถึงจะอ่านได้ไม่มาก แต่ก็อ่านได้มากกว่าร้อยตัว ออกจะน่าภูมิใจ ทั้งที่ไม่เคยเสียเงินซักบาทเรียนภาษาญี่ปุ่น สิ่งที่กูภูมิใจนักหนา สิ่งที่กลายมาเป็นอะไรที่เป็นแค่เชื่อมกูกับโลกของจูเนียร์เข้าด้วยกัน สิ่งที่กูใช้พูดกับใครอีกคนเวลามีเรื่องอะไรที่ไม่ต้องการให้คนอื่นรับรู้ ตอนนี้กลับมีคนที่สามารถถึงจะน้อยกว่ามายุ่งย่าม กูไม่ต้องการให้ใครรับรู้ อย่าพยายามเลย เรื่องอะไรถ้าไม่ส่วนตัวมากนัก กูบอกเพื่อนได้ทุกคนเสมอแหละ แต่ถ้าเรื่องไหนไม่บอกก็คือกูบอกไม่ได้จริงๆ เข้าใจด้วย ไม่ว่าใครก็ตาม

ตอนนี้ก็มีอะไรมาทำให้ปวดหัวเล่นๆ อีกแล้ว เบื่อและเซ็งมากมาย สามคนที่ทำให้กูเป็นแบบนี้ พวกมึงเก่งมากเลยนะ แต่ว่าคนนึงตอนนี้คงเหมือนเดิม อีกคนก็ไม่รู้หว่ะ อีกคนก็คงไม่เหมือนเดิม แต่ว่าคนที่กูพูดถึงอยู่มันน่าเบื่อมากมาย เมื่อไหร่จะหาย เมื่อไหร่จะเลิก ไม่รู้ตัวเลยเหรอวะ ว่ากูเบื่อมึงที่เป็นแบบนี้ เมื่อไหร่วะที่จะเหมือนเดิม ทุกอย่าง ทุกคน รออยู่ แต่ไม่รู้เมื่อไหร่......