ทำไงดีอยากระบายความเครียดให้ใครซักคนรู้
แต่คนๆ นั้นไม่เหมือนเดิมแล้วแหละมั้ง
ดูจากสายตาที่มอง ทำไมต้องมองแบบนั้น
นี่เป็นเพื่อนกันอยู่หรือเปล่า?
ทำไมถึงทำหน้าเย็นชาได้ขนาดนั้น
อีกคนก็เหมือนกัน ทำไมเป็นแบบนี้กันหมด
เหมือนเสแสร้งใส่กันเลย เป็นอะไรกัน
อีกคนก็เริ่มหายไปอีกแล้ว อะไรกันเนี่ย
วันนี้ไม่เจอหน้าเลยซักนิด ไปไหนนะ?
คนๆ นั้นที่เคยคิดว่าไว้ใจได้ ที่เคยคิดว่าสนิท
แต่พอถูกหักหลัง มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ไม่มีวันที่จะเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
ในเมื่อความเชื่อใจมันน้อยลงไปมาก
ตอนนี้สิ่งที่บอก สิ่งที่ระบายให้ฟังน่ะ
ก็แค่ความคิดภายนอก ส่วนที่อยู่ข้างในน่ะ
ไม่ต้องรับรู้มันหรอก รู้ไว้แค่นั้นก็พอแล้ว
จะสร้างกำแพงขึ้นมา อาจจะบางๆ
แต่ยังไงมันก็คือกำแพงที่ถูกสร้าง

ส่วนคนๆ นั้น เพื่อนที่รักมากที่สุดน่ะ
วันนี้รู้สึกเหงาบ้างมั้ย รู้สึกบ้างหรือเปล่า
ตอนที่ถูกทิ้ง ที่ยืนอยู่คนเดียว รู้สึกยังไง
ไม่ได้ตั้งใจ แค่เดินตามอีกคนไปเท่านั้น
ก็ไม่คิดว่าอีกคนจะเดินตามมา ไม่ได้คิด
อีกคนก็ดันไม่อยู่ ก็เลยนั่งคนเดียว
เป็นยังไงบ้าง โกรธหล่ะสิ เหงาใช่มั้ย
แต่คนๆ นี้ก็ทำอะไรไม่ได้ซักอย่างเลย
ได้แต่นั่งดู รู้มั้ย? ว่ามองผ่านกระจก
เห็นกระจกมั้ย มองผ่านเงานั้น มองอยู่นาน
มองจนเกือบไม่รู้สึกตัว จนกระทั่งอีกคนเดินมา
ถึงได้เลิกมอง เพราะมีสายตาของบางคนมองมา
สิ่งที่กำลังเป็นอยู่เรียกว่าอะไร
เราไม่ได้ทะเลาะนะ ไม่มีใครผิดทั้งนั้น
เป็นแค่ความเข้าใจผิด แต่ก็ทำให้เกิดเรื่องบ้าๆ
รู้มั้ยว่าวันนี้ไม่กล้ามองหน้า ไม่กล้าพูดด้วย
ขนาดนั่งอยู่ข้างกันยังไม่มีซักคำที่หลุดออกมา
ทำไมต้องเงียบกันทั้งสองฝ่ายหล่ะ
วันนี้พอสอบเสร็จแต่ละวิชา จงใจหลบสินะ
จะเอาของมาให้อีกคน ก็จงใจเดินอีกทาง
ทั้งที่ทางที่เรานั่งอยู่ใกล้กว่าแท้ๆ
แต่จงใจเดินอ้อม มัน..ขนาดนั้นเลยเหรอไง

เครียดขนาดนี้จะปรึกษาใครได้
ในเมื่อทุกคนที่เคยมีกลับหายไปกันหมด
ไปไหนกัน รู้บ้างมั้ยว่าเรากลัว เราเหงา
ตอนนี้ก็เหงา รอบตัวเงียบสงัด ไม่มีเสียงอะไร
นอกจากเสียงคีย์บอร์ดที่กำลังกดอยู่นี่
คนในบ้านไปไหนกันหมด ไม่มีแม้แต่เสียงทีวี
เสียงวิทยุก็ไม่มี เสียงหมายังไม่มีเลย..

ก็รู้ว่าเจ็บกันทั้งสองฝ่าย แต่ทำไมถึงไม่มีใคร
ที่ยอมลดทิฐิก่อนหล่ะ ไม่มีใครยอมเอ่ยปาก
พอพูดด้วย กลับถูกมองแบบนั้นกลับมา
..............เจ็บ.............. รู้มั้ย

คนๆ นี้ไม่กล้าพอจะอธิบายอะไรทั้งนั้น
ได้แต่นั่งรอว่าเมื่อไหร่อีกคนจะมาเล่นเนต
จะเข้าไปอ่านบล็อก จะเข้าใจถูกซักที..
รอ..รอ แล้วก็รออยู่อย่างนี้

น้ำตาที่มันเหือดแห้งไปนานกำลังจะกลับมา
น้ำตาที่ไม่ได้ไหลมานานกำลังจะไหลอีกครั้ง

เกือบลืมบอก ย่อหน้าข้างบนทั้งหมด
..........ไม่ใช่มึง...........ปาล์ม


แล้วตอนนี้เข้าใจหรือยัง...ว่าไม่ใช่มึง?

P.s.
+ รู้อะไรมั้ย? เลข 9 กับเลข 4 คือเลขร้ายของญี่ปุ่น
+ เมื่อไหร่จะพูดกันนะ?

ทำไงดีอยากระบายความเครียดให้ใครซักคนรู้
แต่คนๆ นั้นไม่เหมือนเดิมแล้วแหละมั้ง
ดูจากสายตาที่มอง ทำไมต้องมองแบบนั้น
นี่เป็นเพื่อนกันอยู่หรือเปล่า?
ทำไมถึงทำหน้าเย็นชาได้ขนาดนั้น
อีกคนก็เหมือนกัน ทำไมเป็นแบบนี้กันหมด
เหมือนเสแสร้งใส่กันเลย เป็นอะไรกัน
อีกคนก็เริ่มหายไปอีกแล้ว อะไรกันเนี่ย
วันนี้ไม่เจอหน้าเลยซักนิด ไปไหนนะ?
คนๆ นั้นที่เคยคิดว่าไว้ใจได้ ที่เคยคิดว่าสนิท
แต่พอถูกหักหลัง มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ไม่มีวันที่จะเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
ในเมื่อความเชื่อใจมันน้อยลงไปมาก
ตอนนี้สิ่งที่บอก สิ่งที่ระบายให้ฟังน่ะ
ก็แค่ความคิดภายนอก ส่วนที่อยู่ข้างในน่ะ
ไม่ต้องรับรู้มันหรอก รู้ไว้แค่นั้นก็พอแล้ว
จะสร้างกำแพงขึ้นมา อาจจะบางๆ
แต่ยังไงมันก็คือกำแพงที่ถูกสร้าง

ส่วนคนๆ นั้น เพื่อนที่รักมากที่สุดน่ะ
วันนี้รู้สึกเหงาบ้างมั้ย รู้สึกบ้างหรือเปล่า
ตอนที่ถูกทิ้ง ที่ยืนอยู่คนเดียว รู้สึกยังไง
ไม่ได้ตั้งใจ แค่เดินตามอีกคนไปเท่านั้น
ก็ไม่คิดว่าอีกคนจะเดินตามมา ไม่ได้คิด
อีกคนก็ดันไม่อยู่ ก็เลยนั่งคนเดียว
เป็นยังไงบ้าง โกรธหล่ะสิ เหงาใช่มั้ย
แต่คนๆ นี้ก็ทำอะไรไม่ได้ซักอย่างเลย
ได้แต่นั่งดู รู้มั้ย? ว่ามองผ่านกระจก
เห็นกระจกมั้ย มองผ่านเงานั้น มองอยู่นาน
มองจนเกือบไม่รู้สึกตัว จนกระทั่งอีกคนเดินมา
ถึงได้เลิกมอง เพราะมีสายตาของบางคนมองมา
สิ่งที่กำลังเป็นอยู่เรียกว่าอะไร
เราไม่ได้ทะเลาะนะ ไม่มีใครผิดทั้งนั้น
เป็นแค่ความเข้าใจผิด แต่ก็ทำให้เกิดเรื่องบ้าๆ
รู้มั้ยว่าวันนี้ไม่กล้ามองหน้า ไม่กล้าพูดด้วย
ขนาดนั่งอยู่ข้างกันยังไม่มีซักคำที่หลุดออกมา
ทำไมต้องเงียบกันทั้งสองฝ่ายหล่ะ
วันนี้พอสอบเสร็จแต่ละวิชา จงใจหลบสินะ
จะเอาของมาให้อีกคน ก็จงใจเดินอีกทาง
ทั้งที่ทางที่เรานั่งอยู่ใกล้กว่าแท้ๆ
แต่จงใจเดินอ้อม มัน..ขนาดนั้นเลยเหรอไง

เครียดขนาดนี้จะปรึกษาใครได้
ในเมื่อทุกคนที่เคยมีกลับหายไปกันหมด
ไปไหนกัน รู้บ้างมั้ยว่าเรากลัว เราเหงา
ตอนนี้ก็เหงา รอบตัวเงียบสงัด ไม่มีเสียงอะไร
นอกจากเสียงคีย์บอร์ดที่กำลังกดอยู่นี่
คนในบ้านไปไหนกันหมด ไม่มีแม้แต่เสียงทีวี
เสียงวิทยุก็ไม่มี เสียงหมายังไม่มีเลย..

ก็รู้ว่าเจ็บกันทั้งสองฝ่าย แต่ทำไมถึงไม่มีใคร
ที่ยอมลดทิฐิก่อนหล่ะ ไม่มีใครยอมเอ่ยปาก
พอพูดด้วย กลับถูกมองแบบนั้นกลับมา
..............เจ็บ.............. รู้มั้ย

คนๆ นี้ไม่กล้าพอจะอธิบายอะไรทั้งนั้น
ได้แต่นั่งรอว่าเมื่อไหร่อีกคนจะมาเล่นเนต
จะเข้าไปอ่านบล็อก จะเข้าใจถูกซักที..
รอ..รอ แล้วก็รออยู่อย่างนี้

น้ำตาที่มันเหือดแห้งไปนานกำลังจะกลับมา
น้ำตาที่ไม่ได้ไหลมานานกำลังจะไหลอีกครั้ง

เกือบลืมบอก ย่อหน้าข้างบนทั้งหมด
..........ไม่ใช่มึง...........ปาล์ม


แล้วตอนนี้เข้าใจหรือยัง...ว่าไม่ใช่มึง?

P.s.
+ รู้อะไรมั้ย? เลข 9 กับเลข 4 คือเลขร้ายของญี่ปุ่น
+ เมื่อไหร่จะพูดกันนะ?