ตอนเย็นกลับบ้าน กลับกับปุ๊ก ... ตอนลงจากรถ ไม่ไหวแล้ว ร่างกายกับจิตใจมันจะฝืนอะไรต่อมิอะไรไม่ไหวแล้ว ที่จริงถึงแม้จะบอกกับปุ๊กว่า "ให้อยู่เป็นเพื่อนมั้ย" แต่ในใจอยากกลับบ้านเต็มที่ ไข้ขึ้นสูงด้วย จะอ้วก มึนหัวมากๆ ไม่ไหวแล้ว วันนี้เหนื่อย..กับอะไรหลายอย่าง เกือบเดินไม่ไหว ต้องเอามือจับราวสะพานลอย แต่ทำไมมันเย็นเฉียบ? ไม่เคยชิน ไม่ชินกับอะไรแบบนี้เลย อากาศหนาวๆ ชอบ.. ทั้งที่ไม่เหมาะกับตัวเอง คนอ่อนแอขี้โรคแบบเรา เจออากาศแบบนี้ ก็สามารถเป็นหวัดได้นาน 3 เดือนเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ยังชอบ... เหมือนกับคนบางคน ไม่เหมาะกับตัวเอง แต่ก็ยังชอบ ชอบไปแล้วให้ทำยังไง... ขอโทษบางคน คำสัญญาที่เคยให้ไว้ ที่เคยตั้งมันไว้กับตัวเอง วันนี้มันเริ่มเลือนลาง เวลาที่ผ่านมานาน มันรักษาบาดแผลในใจจนหาย ปีกกล้าขาแข็งพร้อมจะเจ็บครั้งใหม่ ขอโทษจริงๆ .... แต่ใครคนนั้นก็คงไม่สนใจ ไม่รับฟังมันหรอก ที่ผ่านมาก็เป็นอย่างนั้นมาตลอด พอได้แล้วหล่ะมั้งความรู้สึกที่อยู่ในใจมาสี่ปี ..... พอที

ขอโทษทุกคนที่เราไม่สามารถบอกได้จริงๆ ว่าเราชอบใคร ไม่ใช่พี่ม.6 คนนั้น คนที่เราไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ แต่คนนี้ เรารู้จักเค้า......รู้จักมานานแล้ว เคยชอบมาก่อนแล้ว แต่ตอนนั้นมันไม่จริงจัง แต่ตอนนี้มันมากขึ้นทุกวันแล้ว ทำไงดี ไม่อยากให้เค้ารู้ ไม่อยากให้ใครรู้ แม้กระทั่งตัวเอง จะเก็บมันไว้ เพราะถ้าเกิดเรื่องนี้หลุดออกไป เราคงไม่มีวันเหมือนเดิม เราคงไม่กล้ามองแม้แต่หน้าเค้าอีกเลย

โหลดโชเนนแหละ กะจะโหลดให้เสร็จแหละ เพราะเสาร์นี้ไม่ไปแล้วสยาม เบื่อมาก เบื่อจริงๆ หลับตาเดินได้แล้วมั้ง น่าเบื่อ ไม่มีอะไรเลย ไปก็ต้องไปคนเดียว ไม่มีใครไปด้วย เหงาจะตาย เพราะฉะนั้นไม่ไปแล้ว ไม่สั่งซีดีแล้ว โหลดเอง โหลดแม่งทุกอย่าง บางอย่างก็ต้องพึ่งเพื่อนบ้าง...อย่างเช่นโนบูตะ 55+ แต่เสียดายหว่ะ เพราะว่ามันไม่ใช่ wide screen แต่ทุกแผ่นมันเป็นอ่ะ แต่ก็ช่างมันเหอะ อีคลับบ็อกซ์เฮงซวย โหลดอะไรก็ไม่ติด อีบ้าเอ้ย สาธุเว็บนั้นอย่าพึ่งลบโชเนนเลยนะ... อุตส่าห์โหลดได้ 35 เปอร์เซ็นต์แล้ว

วันนี้กูออนเอ็ม จะหาคนช่วยทำพาวเวอร์พ้อยท์ ไม่เห็นมีเลย ไอ้เปิ้ลก็จะช่วยอ่ะนะ แต่กูยังไม่รู้เลยจะเริ่มยังไง เลยไม่รู้จะให้มันช่วยอะไร รูปก็หาไม่เจอ เว็บไหนที่เคยเข้าก็ไม่รู้ จำไม่ได้ เข้ามาจากไหนยังไม่รู้เลย เข้าเยอะเกินไปจำไม่ได้ เสริชใหม่ก็มีอ่ะนะ แต่มันไม่เยอะเท่าของเก่า ตอนนี้เสร็จแล้วแค่รูปหน้าแรกกะพิมพ์เนื้อหาใน PP เพราะไอ้คนที่บอกว่าอยากทำเป็นแอนิเมชั่นมันไม่เห็นโผล่มาเลย.. -- ----"

อ่านเมล์โชมะกี้ เมล์มาขอบคุณอะไรซักอย่าง ก็ขึ้นมามันเขียนว่า Thx a lot อ่อรู้แล้ว ขอบคุณที่ซิงเกิ้ลมียอดขายอันดับ 1 นี่เอง แล้วในเนื้อหาอ่ะ ประโยคนี้...ทำเราเกือบตายหน้าคอม また会いたいね。(อยากเจออีกนะ) เหอะๆๆๆ ขนาดนั้นเลย?? คาดว่าคงพูดถึงงานอีเว้นท์ด้วยแหละ แหม...ยังติดใจไดพี่ถั่วอยู่เลย เห็นมั้ยเค้ายืนข้างกัน (ฮ่าๆ) เราเริ่มบ้านิโนะกะโชตามแล้วนะเนี่ย พึ่งรู้ว่าแฟนอาราชิเค้าจับกันอย่างนี้นี่เอง แต่มันก็แล้วแต่คนด้วยอ่ะนะ ก็คงเหมือนคัตตุน....

มานึกดูตอนนี้ การบ้านเยอะหว่ะ กองท่วมหัวเลยนะเนี่ย ไม่มีเวลาทำหว่ะ เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้เราอาจจะไม่เล่นเนต แต่ว่าก็คงเปิดคอมโหลดอะไรไว้อ่ะ ซีเอ็มก็ไม่มีเวลาโหลด ทั้งของเมะและของคัตตุน อุตะวาระ ซูมอินอีกสามสี่อัน น้ำตา 1 ลิตรตอน 7 อีก อ่อมีคันจาดีวีดีไลฟ์อีก (อยากได้ตะหงิดๆ) การบ้านมีเยอะจริงๆ หว่ะ ต้องส่งเรียงความวันศุกร์ ลอกไทย ทำเลขอีก รายงานอีกกี่วิชา เออ...จะเสร็จเมื่อไหร่เนี่ย ทำไมเดี๋ยวนี้ขี้เกียจโคดๆ เลยวะ เทอมหนึ่งยังดีซะกว่าเลยมั้งเนี่ย
ไปดีกว่า...ง่วงนอน ต้องกินยาด้วยมั้ง แหวะๆๆๆ

ตอนเย็นกลับบ้าน กลับกับปุ๊ก ... ตอนลงจากรถ ไม่ไหวแล้ว ร่างกายกับจิตใจมันจะฝืนอะไรต่อมิอะไรไม่ไหวแล้ว ที่จริงถึงแม้จะบอกกับปุ๊กว่า "ให้อยู่เป็นเพื่อนมั้ย" แต่ในใจอยากกลับบ้านเต็มที่ ไข้ขึ้นสูงด้วย จะอ้วก มึนหัวมากๆ ไม่ไหวแล้ว วันนี้เหนื่อย..กับอะไรหลายอย่าง เกือบเดินไม่ไหว ต้องเอามือจับราวสะพานลอย แต่ทำไมมันเย็นเฉียบ? ไม่เคยชิน ไม่ชินกับอะไรแบบนี้เลย อากาศหนาวๆ ชอบ.. ทั้งที่ไม่เหมาะกับตัวเอง คนอ่อนแอขี้โรคแบบเรา เจออากาศแบบนี้ ก็สามารถเป็นหวัดได้นาน 3 เดือนเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ยังชอบ... เหมือนกับคนบางคน ไม่เหมาะกับตัวเอง แต่ก็ยังชอบ ชอบไปแล้วให้ทำยังไง... ขอโทษบางคน คำสัญญาที่เคยให้ไว้ ที่เคยตั้งมันไว้กับตัวเอง วันนี้มันเริ่มเลือนลาง เวลาที่ผ่านมานาน มันรักษาบาดแผลในใจจนหาย ปีกกล้าขาแข็งพร้อมจะเจ็บครั้งใหม่ ขอโทษจริงๆ .... แต่ใครคนนั้นก็คงไม่สนใจ ไม่รับฟังมันหรอก ที่ผ่านมาก็เป็นอย่างนั้นมาตลอด พอได้แล้วหล่ะมั้งความรู้สึกที่อยู่ในใจมาสี่ปี ..... พอที

ขอโทษทุกคนที่เราไม่สามารถบอกได้จริงๆ ว่าเราชอบใคร ไม่ใช่พี่ม.6 คนนั้น คนที่เราไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ แต่คนนี้ เรารู้จักเค้า......รู้จักมานานแล้ว เคยชอบมาก่อนแล้ว แต่ตอนนั้นมันไม่จริงจัง แต่ตอนนี้มันมากขึ้นทุกวันแล้ว ทำไงดี ไม่อยากให้เค้ารู้ ไม่อยากให้ใครรู้ แม้กระทั่งตัวเอง จะเก็บมันไว้ เพราะถ้าเกิดเรื่องนี้หลุดออกไป เราคงไม่มีวันเหมือนเดิม เราคงไม่กล้ามองแม้แต่หน้าเค้าอีกเลย

โหลดโชเนนแหละ กะจะโหลดให้เสร็จแหละ เพราะเสาร์นี้ไม่ไปแล้วสยาม เบื่อมาก เบื่อจริงๆ หลับตาเดินได้แล้วมั้ง น่าเบื่อ ไม่มีอะไรเลย ไปก็ต้องไปคนเดียว ไม่มีใครไปด้วย เหงาจะตาย เพราะฉะนั้นไม่ไปแล้ว ไม่สั่งซีดีแล้ว โหลดเอง โหลดแม่งทุกอย่าง บางอย่างก็ต้องพึ่งเพื่อนบ้าง...อย่างเช่นโนบูตะ 55+ แต่เสียดายหว่ะ เพราะว่ามันไม่ใช่ wide screen แต่ทุกแผ่นมันเป็นอ่ะ แต่ก็ช่างมันเหอะ อีคลับบ็อกซ์เฮงซวย โหลดอะไรก็ไม่ติด อีบ้าเอ้ย สาธุเว็บนั้นอย่าพึ่งลบโชเนนเลยนะ... อุตส่าห์โหลดได้ 35 เปอร์เซ็นต์แล้ว

วันนี้กูออนเอ็ม จะหาคนช่วยทำพาวเวอร์พ้อยท์ ไม่เห็นมีเลย ไอ้เปิ้ลก็จะช่วยอ่ะนะ แต่กูยังไม่รู้เลยจะเริ่มยังไง เลยไม่รู้จะให้มันช่วยอะไร รูปก็หาไม่เจอ เว็บไหนที่เคยเข้าก็ไม่รู้ จำไม่ได้ เข้ามาจากไหนยังไม่รู้เลย เข้าเยอะเกินไปจำไม่ได้ เสริชใหม่ก็มีอ่ะนะ แต่มันไม่เยอะเท่าของเก่า ตอนนี้เสร็จแล้วแค่รูปหน้าแรกกะพิมพ์เนื้อหาใน PP เพราะไอ้คนที่บอกว่าอยากทำเป็นแอนิเมชั่นมันไม่เห็นโผล่มาเลย.. -- ----"

อ่านเมล์โชมะกี้ เมล์มาขอบคุณอะไรซักอย่าง ก็ขึ้นมามันเขียนว่า Thx a lot อ่อรู้แล้ว ขอบคุณที่ซิงเกิ้ลมียอดขายอันดับ 1 นี่เอง แล้วในเนื้อหาอ่ะ ประโยคนี้...ทำเราเกือบตายหน้าคอม また会いたいね。(อยากเจออีกนะ) เหอะๆๆๆ ขนาดนั้นเลย?? คาดว่าคงพูดถึงงานอีเว้นท์ด้วยแหละ แหม...ยังติดใจไดพี่ถั่วอยู่เลย เห็นมั้ยเค้ายืนข้างกัน (ฮ่าๆ) เราเริ่มบ้านิโนะกะโชตามแล้วนะเนี่ย พึ่งรู้ว่าแฟนอาราชิเค้าจับกันอย่างนี้นี่เอง แต่มันก็แล้วแต่คนด้วยอ่ะนะ ก็คงเหมือนคัตตุน....

มานึกดูตอนนี้ การบ้านเยอะหว่ะ กองท่วมหัวเลยนะเนี่ย ไม่มีเวลาทำหว่ะ เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้เราอาจจะไม่เล่นเนต แต่ว่าก็คงเปิดคอมโหลดอะไรไว้อ่ะ ซีเอ็มก็ไม่มีเวลาโหลด ทั้งของเมะและของคัตตุน อุตะวาระ ซูมอินอีกสามสี่อัน น้ำตา 1 ลิตรตอน 7 อีก อ่อมีคันจาดีวีดีไลฟ์อีก (อยากได้ตะหงิดๆ) การบ้านมีเยอะจริงๆ หว่ะ ต้องส่งเรียงความวันศุกร์ ลอกไทย ทำเลขอีก รายงานอีกกี่วิชา เออ...จะเสร็จเมื่อไหร่เนี่ย ทำไมเดี๋ยวนี้ขี้เกียจโคดๆ เลยวะ เทอมหนึ่งยังดีซะกว่าเลยมั้งเนี่ย
ไปดีกว่า...ง่วงนอน ต้องกินยาด้วยมั้ง แหวะๆๆๆ