กูรู้นะว่ามึงต้องเข้ามาอ่าน ใช่มั้ย? อ่านอยู่ใช่มั้ยหล่ะ เป็นไงหล่ะที่กูรู้ทัน เก่งหล่ะสิ

ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกเรื่องบล็อกนี้ตั้งแต่แรก ที่จริงเขียนมาตั้งแต่มีนาแล้ว เพื่อนที่รู้คนแรกเลยคือศานต์ ปุ๊ก แล้วก็แก มีแค่สามคนเท่านั้นที่รู้ ขอโทษที่ไม่ได้บอกเป็นคนแรก ขอโทษนะเว้ย อย่าโกรธเลยนะ

บล็อกนี้มีไว้ทำอะไรหลายๆ อย่าง ถ้ามาอ่านบ่อยๆ ก็จะรู้ว่าที่จริงแล้ว ในวันนั้นที่เขียน หรือว่าที่จริงแล้ว กูเป็นคนแบบไหน รับรองว่าถ้าได้อ่านจะรู้อะไรหลายเรื่องของกูแน่ๆ

หลายครั้งที่เขียนบล็อกนี้ แล้วเป็นเรื่องของมึง เอาไว้ระบายเวลารู้สึกน้อยใจ หรือว่าคิดมาก อะไรแบบนี้แหละ มันก็ช่วยได้บ้าง แต่ทุกครั้งหลังจากเขียนเรื่องมึงเสร็จ กูก็จะรู้สึกตัวว่าตัวเองคิดมากไป คิดอะไร เรื่องที่คิดมันไม่ใช่เรื่องจริงหรอก คิดได้ยังไง อะไรแบบนี้ มันเป็นบ่อยมาก ต่อไปนี้กะว่าถ้าคิดมากอะไรเกี่ยวกับมึง จะเอาจม.มาอ่าน อ่านแล้วมันรู้สึกดีนะ รู้สึกว่าอย่างน้อยมึงก็คงรักกู ความรู้สึกมันคงไม่เปลี่ยนไปจากตอนที่เขียนมาให้ ใช่มั้ย?

บางครั้งที่เขียนถึงมึง เขียนแบบแรงๆ ก็มีนะ แต่ไม่เคยด่าเลย แต่เรื่องที่เขียนมันรุนแรง เข้าใจมั้ยวะ อธิบายไม่ถูก หน้าพวกนั้นไม่ให้อ่านหรอก บอกจริงๆ ไม่อยากให้อ่าน อย่าพยายามที่จะอ่านเลย อ่านแล้วคงรู้สึกไม่ดี ไม่อยากให้รู้สึกแบบนั้น มันเป็นแค่อารมณ์บ้าๆ แค่ชั่ววูบเท่านั้น อย่าไปสนใจเลย ถ้ามึงได้อ่านรับรองได้ว่ากูต้องรู้สึกผิดมากๆ แน่ๆ อีกเรื่องที่อยากจะบอกคือ กูจำพาสเวิรด์บล็อกไม่ได้หว่ะ เข้าได้ที่บ้านที่เดียว เพราะมันล็อกอินอัตโนมัติ เหอะๆ

ก็เพราะว่าเป็นคนคิดมากไงหล่ะ เลยทะเลาะกันตอนนั้น อย่างน้อยมันก็คงเป็นหนสุดท้าย รับรองได้ ตอนทะเลาะกันมันทรมานมากเลยนะเว้ย เวลาวันอังคารตอนเช้าทีไร มันจะนึกถึงวันที่ทะเลาะกันทุกทีเลย เพราะว่ามันเป็นห้องที่ดีกันใช่มั้ยหล่ะ

ถึงตอนนี้บางทีก็ยังคิดมากอยู่ในบางครั้ง แต่ก็นั่นแหละ ต่อไปถ้าคิดมากก็จะเอาจม.มาอ่าน

ที่จริงก็อยากได้อีกฉบับนะ.........

55555+

เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

นี่กูนั่งทำซีดีเอนกประสงค์เหรอไง

คิดดูว่าโหลดกัมบัตเตะเสร็จ นั่งไรท์ใส่อาร์ดับบลิว ไรท์เสร็จก็เอาไฟล์มาก็อปลงคอมอีกที เพราะว่ามันจะมีนามสกุลเป็นแดทแล้ว ถูกป่ะ ต่อจากนั้นก็ลบอาร์ดับบลิว แล้วยัดมันลงไปใหม่ ยัดรูปที่อัดลงไปด้วย จากนั้นตามด้วยเอ็มพีสามซิงเกิ้ลเทพเพ่น แล้วเอาไปเปิดในเครื่องเล่นแสนประเสริฐ หมดนี่ มันเล่นได้หว่ะ ฮ่าๆ เลือกเล่นทีละไฟล์ อืม..สบายจริงๆ แต่โทดทีเหอะ เสียเวลาเป็นชม.เลยนะเว้ย -- ---"

ดีใจหว่ะ มีเพื่อนเป็นคนต่างประเทศละ ชื่อเรนะ [Reina] อยู่ประเทศใต้หวัน ชอบคาเมะ (แต่ทำไมชื่อบล็อกเป็นยาบุ) ต่อไปนี้ถ้ามีเว็บภาษาจีนก็ให้เค้าสมัครให้ได้ แต่เว็บเกาหลีเค้าสมัครให้ไม่ได้เหมือนกัน เค้าบอกว่าภาษาอังกฤษเราใช้ได้ด้วยนะ ดีใจ เค้าอายุ 19 แหละ เหอะๆ เป็นเพื่อนต่างประเทศคนที่สามได้มั้ง ที่รู้จักกันแบบจริงๆ ก็มียูกะอยู่ฮ่องกง จำชื่อไม่ได้หว่ะ อายะมั้งอยู่ญี่ปุ่น คนนี้เลิกติดต่อกันไปแล้ว แล้วก็มีเรนะเนี่ยแหละ เค้ากับเราโง่ภาษาอังกฤษพอๆ กันเลย ฮ่าๆ เออเค้าบอกว่าอุจจี้โดนพักงานสี่เดือนหรือมากกว่านั้น แต่ว่าตอนนี้เรื่องมันโอเคแล้ว ไม่ต้องกังวล TT^TT เรียว ว่างๆ ก็เอาปากไปปิดปากจี้ไว้ซะนะ ....

ชัคคุงของเรียวจัง

กูรู้นะว่ามึงต้องเข้ามาอ่าน ใช่มั้ย? อ่านอยู่ใช่มั้ยหล่ะ เป็นไงหล่ะที่กูรู้ทัน เก่งหล่ะสิ

ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกเรื่องบล็อกนี้ตั้งแต่แรก ที่จริงเขียนมาตั้งแต่มีนาแล้ว เพื่อนที่รู้คนแรกเลยคือศานต์ ปุ๊ก แล้วก็แก มีแค่สามคนเท่านั้นที่รู้ ขอโทษที่ไม่ได้บอกเป็นคนแรก ขอโทษนะเว้ย อย่าโกรธเลยนะ

บล็อกนี้มีไว้ทำอะไรหลายๆ อย่าง ถ้ามาอ่านบ่อยๆ ก็จะรู้ว่าที่จริงแล้ว ในวันนั้นที่เขียน หรือว่าที่จริงแล้ว กูเป็นคนแบบไหน รับรองว่าถ้าได้อ่านจะรู้อะไรหลายเรื่องของกูแน่ๆ

หลายครั้งที่เขียนบล็อกนี้ แล้วเป็นเรื่องของมึง เอาไว้ระบายเวลารู้สึกน้อยใจ หรือว่าคิดมาก อะไรแบบนี้แหละ มันก็ช่วยได้บ้าง แต่ทุกครั้งหลังจากเขียนเรื่องมึงเสร็จ กูก็จะรู้สึกตัวว่าตัวเองคิดมากไป คิดอะไร เรื่องที่คิดมันไม่ใช่เรื่องจริงหรอก คิดได้ยังไง อะไรแบบนี้ มันเป็นบ่อยมาก ต่อไปนี้กะว่าถ้าคิดมากอะไรเกี่ยวกับมึง จะเอาจม.มาอ่าน อ่านแล้วมันรู้สึกดีนะ รู้สึกว่าอย่างน้อยมึงก็คงรักกู ความรู้สึกมันคงไม่เปลี่ยนไปจากตอนที่เขียนมาให้ ใช่มั้ย?

บางครั้งที่เขียนถึงมึง เขียนแบบแรงๆ ก็มีนะ แต่ไม่เคยด่าเลย แต่เรื่องที่เขียนมันรุนแรง เข้าใจมั้ยวะ อธิบายไม่ถูก หน้าพวกนั้นไม่ให้อ่านหรอก บอกจริงๆ ไม่อยากให้อ่าน อย่าพยายามที่จะอ่านเลย อ่านแล้วคงรู้สึกไม่ดี ไม่อยากให้รู้สึกแบบนั้น มันเป็นแค่อารมณ์บ้าๆ แค่ชั่ววูบเท่านั้น อย่าไปสนใจเลย ถ้ามึงได้อ่านรับรองได้ว่ากูต้องรู้สึกผิดมากๆ แน่ๆ อีกเรื่องที่อยากจะบอกคือ กูจำพาสเวิรด์บล็อกไม่ได้หว่ะ เข้าได้ที่บ้านที่เดียว เพราะมันล็อกอินอัตโนมัติ เหอะๆ

ก็เพราะว่าเป็นคนคิดมากไงหล่ะ เลยทะเลาะกันตอนนั้น อย่างน้อยมันก็คงเป็นหนสุดท้าย รับรองได้ ตอนทะเลาะกันมันทรมานมากเลยนะเว้ย เวลาวันอังคารตอนเช้าทีไร มันจะนึกถึงวันที่ทะเลาะกันทุกทีเลย เพราะว่ามันเป็นห้องที่ดีกันใช่มั้ยหล่ะ

ถึงตอนนี้บางทีก็ยังคิดมากอยู่ในบางครั้ง แต่ก็นั่นแหละ ต่อไปถ้าคิดมากก็จะเอาจม.มาอ่าน

ที่จริงก็อยากได้อีกฉบับนะ.........

55555+

เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

นี่กูนั่งทำซีดีเอนกประสงค์เหรอไง

คิดดูว่าโหลดกัมบัตเตะเสร็จ นั่งไรท์ใส่อาร์ดับบลิว ไรท์เสร็จก็เอาไฟล์มาก็อปลงคอมอีกที เพราะว่ามันจะมีนามสกุลเป็นแดทแล้ว ถูกป่ะ ต่อจากนั้นก็ลบอาร์ดับบลิว แล้วยัดมันลงไปใหม่ ยัดรูปที่อัดลงไปด้วย จากนั้นตามด้วยเอ็มพีสามซิงเกิ้ลเทพเพ่น แล้วเอาไปเปิดในเครื่องเล่นแสนประเสริฐ หมดนี่ มันเล่นได้หว่ะ ฮ่าๆ เลือกเล่นทีละไฟล์ อืม..สบายจริงๆ แต่โทดทีเหอะ เสียเวลาเป็นชม.เลยนะเว้ย -- ---"

ดีใจหว่ะ มีเพื่อนเป็นคนต่างประเทศละ ชื่อเรนะ [Reina] อยู่ประเทศใต้หวัน ชอบคาเมะ (แต่ทำไมชื่อบล็อกเป็นยาบุ) ต่อไปนี้ถ้ามีเว็บภาษาจีนก็ให้เค้าสมัครให้ได้ แต่เว็บเกาหลีเค้าสมัครให้ไม่ได้เหมือนกัน เค้าบอกว่าภาษาอังกฤษเราใช้ได้ด้วยนะ ดีใจ เค้าอายุ 19 แหละ เหอะๆ เป็นเพื่อนต่างประเทศคนที่สามได้มั้ง ที่รู้จักกันแบบจริงๆ ก็มียูกะอยู่ฮ่องกง จำชื่อไม่ได้หว่ะ อายะมั้งอยู่ญี่ปุ่น คนนี้เลิกติดต่อกันไปแล้ว แล้วก็มีเรนะเนี่ยแหละ เค้ากับเราโง่ภาษาอังกฤษพอๆ กันเลย ฮ่าๆ เออเค้าบอกว่าอุจจี้โดนพักงานสี่เดือนหรือมากกว่านั้น แต่ว่าตอนนี้เรื่องมันโอเคแล้ว ไม่ต้องกังวล TT^TT เรียว ว่างๆ ก็เอาปากไปปิดปากจี้ไว้ซะนะ ....

ชัคคุงของเรียวจัง