Sunday, July 24, 2005

Last memories..

ก่อนอื่นต้องขอบใจอ้อมมาก ที่ทำให้เรานึกสิ่งสำคัญที่เราลืมไปได้ ... ไม่รู้เหมือนกัน ว่าลืม "ได้ยังไง"

................................................................

การรอคอย ให้รสที่ขมฝาดเฝื่อนสิ้นดี คำสัญญาที่คนหลายคนเชื่อมั่น กับลมปากที่พูดออกมา ......... มันเชื่อได้แค่ไหนกันนะ? อะไรจะพิสูจน์ได้ ....... ไม่รู้สิ ...... ก็ไม่รู้เหมือนกัน ....... ความอดทน ที่ต้องเพิ่มพูนขึ้นทุกปี 6 เดือน ...... 9 เดือน ......... 12 เดือน .......... ทั้งที่นั่งนับนอนนับวันนี้มาตลอดตั้งแต่ปีที่แล้ว ...... แต่พอถึงเวลาจริง กลับลืมไปได้ ...... แย่มากเลยสินะ .......... ?

ปีที่แล้ววันนี้ ตื่นตั้งแต่ตีห้า ออกไปรอพี่หมิวหน้าหมู่บ้าน ไปหาพวกพี่ๆ ที่แมคโคร เดินไปซื้อข้าวอีซี่โกที่เซเว่นแถวนั้น ขึ้นรถตู้วนไปวนมา ก่อนจะไปถึงที่นั่น .... โรงแรมมณเฑียร...... โรงแรมหรูอันดับ 7 ของประเทศไทย ....... รอเข้าไป รอจนเกือบเที่ยง พวกนายออกมา ..... ไม่เข้าไปรุม ไม่เข้าไปใกล้ ... คิดสิทำไมจะไม่คิด ... แต่รู้ตัวดีว่าเป็นใคร แค่ขอยืนดูห่างๆ ก็พอ ...... ไม่อยากทำให้ใครต้องเจ็บตัว เพราะคนเรามันพลาดกันได้........

ในคอนเสริต ... เห็นพวกนายชัดกว่าเดิม .. ชัดกว่าเมื่อ 9 เดือนก่อนหน้านั้น ... พยายามร้องเพลงตามสุดชีวิต แต่แทบไม่เคยฟังเพลงในอัลบัมทเวนตี้ทู เลยกระท่อนกระแท่นสุดๆ ...... ไม่ว่าจะยังไง ไม่ว่าจะตอนไหน ... ก็มองแต่นายตลอด ไม่ได้มองคนอื่นเลย มองตลอดจริงๆ ...... เพลงดิสทินี่ที่นายเลือกเอามาร้องให้ฟัง ยังจำได้ ... ไม่เคยคิดว่าจะมาเห็นนายเต้นเพลงนี้ต่อหน้าต่อตา ... ก็มีอึ้งบ้าง ........ แต่ก็จ้อง .... ฮ่ะๆ ...... ยังจำได้นะ คำพูดของนาย ....... "อาคานิชิจินครับ ผมสู้ตายครับ!" จำได้ว่าพูดชัดมากเลยนะ (ยิ้ม) เก่งจริงๆ ใครสอนมา? ...... คำพูดของคนอื่นๆ ก็ไม่ลืมหรอกนะ .... มันฝังอยู่ในนั้นไง ....... ความทรงจำ ..........

เลิกคอนเสริต พวกนายจะไปกินอาหารที่เทเรซ่า ก็ไปยืนเกาะรั้ว แค่เกาะ เผื่อจะเจอ .... ไม่ได้คิด ไม่เคยหวัง ว่ามันจะใกล้ขนาดนั้น .. ตอนนายเปิดประตูออกมาคนแรก ... อึ้งไปชั่วขณะ มันทำอะไรไม่ถูกจริงๆ นะ .... มันใกล้ ใกล้มากเกินไปหรือเปล่า .... เห็นนายชัดมากเลยนะ ............ ชัดที่สุดตั้งแต่เคยเจอมา

จะเอื้อมมือก็ได้ ... แต่ก็รู้ตัว เจียมตัว ...... ไม่มีวันเอื้อมไปถึง กลัวถ้าเอื้อมสูง แล้วคว้าได้แค่อากาศ .... จะเจ็บเจียนตาย

ถ้ามันเป็นครั้งสุดท้าย ก็จะไม่เสียใจเลย .... จริงๆ ...

รักนายเสมอนะ จะรักตลอดไป

ไม่ว่าใครจะมองว่านายไม่ดียังไง ก็จะรักตลอดไป

赤西 仁

I promise you ....
olor: #000000; } a:visited { text-decoration: none; color: #000000; cursor: crosshair; } a:hover { text-decoration: none; color: #000000; cursor: crosshair; } a:active { text-decoration: none; color: #000000; cursor: crosshair; } -->

Sunday, July 24, 2005

Last memories..

ก่อนอื่นต้องขอบใจอ้อมมาก ที่ทำให้เรานึกสิ่งสำคัญที่เราลืมไปได้ ... ไม่รู้เหมือนกัน ว่าลืม "ได้ยังไง"

................................................................

การรอคอย ให้รสที่ขมฝาดเฝื่อนสิ้นดี คำสัญญาที่คนหลายคนเชื่อมั่น กับลมปากที่พูดออกมา ......... มันเชื่อได้แค่ไหนกันนะ? อะไรจะพิสูจน์ได้ ....... ไม่รู้สิ ...... ก็ไม่รู้เหมือนกัน ....... ความอดทน ที่ต้องเพิ่มพูนขึ้นทุกปี 6 เดือน ...... 9 เดือน ......... 12 เดือน .......... ทั้งที่นั่งนับนอนนับวันนี้มาตลอดตั้งแต่ปีที่แล้ว ...... แต่พอถึงเวลาจริง กลับลืมไปได้ ...... แย่มากเลยสินะ .......... ?

ปีที่แล้ววันนี้ ตื่นตั้งแต่ตีห้า ออกไปรอพี่หมิวหน้าหมู่บ้าน ไปหาพวกพี่ๆ ที่แมคโคร เดินไปซื้อข้าวอีซี่โกที่เซเว่นแถวนั้น ขึ้นรถตู้วนไปวนมา ก่อนจะไปถึงที่นั่น .... โรงแรมมณเฑียร...... โรงแรมหรูอันดับ 7 ของประเทศไทย ....... รอเข้าไป รอจนเกือบเที่ยง พวกนายออกมา ..... ไม่เข้าไปรุม ไม่เข้าไปใกล้ ... คิดสิทำไมจะไม่คิด ... แต่รู้ตัวดีว่าเป็นใคร แค่ขอยืนดูห่างๆ ก็พอ ...... ไม่อยากทำให้ใครต้องเจ็บตัว เพราะคนเรามันพลาดกันได้........

ในคอนเสริต ... เห็นพวกนายชัดกว่าเดิม .. ชัดกว่าเมื่อ 9 เดือนก่อนหน้านั้น ... พยายามร้องเพลงตามสุดชีวิต แต่แทบไม่เคยฟังเพลงในอัลบัมทเวนตี้ทู เลยกระท่อนกระแท่นสุดๆ ...... ไม่ว่าจะยังไง ไม่ว่าจะตอนไหน ... ก็มองแต่นายตลอด ไม่ได้มองคนอื่นเลย มองตลอดจริงๆ ...... เพลงดิสทินี่ที่นายเลือกเอามาร้องให้ฟัง ยังจำได้ ... ไม่เคยคิดว่าจะมาเห็นนายเต้นเพลงนี้ต่อหน้าต่อตา ... ก็มีอึ้งบ้าง ........ แต่ก็จ้อง .... ฮ่ะๆ ...... ยังจำได้นะ คำพูดของนาย ....... "อาคานิชิจินครับ ผมสู้ตายครับ!" จำได้ว่าพูดชัดมากเลยนะ (ยิ้ม) เก่งจริงๆ ใครสอนมา? ...... คำพูดของคนอื่นๆ ก็ไม่ลืมหรอกนะ .... มันฝังอยู่ในนั้นไง ....... ความทรงจำ ..........

เลิกคอนเสริต พวกนายจะไปกินอาหารที่เทเรซ่า ก็ไปยืนเกาะรั้ว แค่เกาะ เผื่อจะเจอ .... ไม่ได้คิด ไม่เคยหวัง ว่ามันจะใกล้ขนาดนั้น .. ตอนนายเปิดประตูออกมาคนแรก ... อึ้งไปชั่วขณะ มันทำอะไรไม่ถูกจริงๆ นะ .... มันใกล้ ใกล้มากเกินไปหรือเปล่า .... เห็นนายชัดมากเลยนะ ............ ชัดที่สุดตั้งแต่เคยเจอมา

จะเอื้อมมือก็ได้ ... แต่ก็รู้ตัว เจียมตัว ...... ไม่มีวันเอื้อมไปถึง กลัวถ้าเอื้อมสูง แล้วคว้าได้แค่อากาศ .... จะเจ็บเจียนตาย

ถ้ามันเป็นครั้งสุดท้าย ก็จะไม่เสียใจเลย .... จริงๆ ...

รักนายเสมอนะ จะรักตลอดไป

ไม่ว่าใครจะมองว่านายไม่ดียังไง ก็จะรักตลอดไป

赤西 仁

I promise you ....