P'Pae
วันนี้ปาล์มนัดเจอกันที่ต้นโพธิ์ตอนเที่ยง ต้องนั่งรถผ่านป้ายรถเมล์ซอยจรัญ 25 ซึ่งเป็นอะไรที่เรามองทุกวันอยู่แล้ว วันนี้ก็มอง ตอนแรกเกือบไม่ได้มองแล้ว เพราะรถออกเลนส์ขวา ถ้าเป็นวันอื่น ไม่มองก็ได้ ไม่ได้หวังว่าจะเจอใครอยู่แล้ว แต่วันนี้ มันต้องมอง ต้องชะเง้อคอไปมอง มองแล้ว..เกิดอะไร แบบอยากวิ่งลงรถตรงนั้น
พี่เป้...
พี่เป้...
พี่เป้ยืนอยู่...
พี่เป้ยืนรอรถอยู่...
พี่เป้จริงๆ ตัวจริง ไม่ได้ตาฝาดไป ตอนแรกก็คิดว่าไม่ใช่ แต่เพ่งขนาดนั้น จ้องซะขนาดนั้น ใช่แน่ๆ ยังไงก็ใช่ ใช่แน่ๆ คนอย่างเรา เคยจำพี่เป้ไม่ได้ด้วยเหรอ? พี่เป้ตัดผม เหลือแค่เลยไหล่นิดเดียว ใส่เสื้อแขนกุดสีชมพู สะพายกระเป๋าไหมพรมถักใบเล็กๆ สีขาว กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน จำได้แม่น.. แทบจะวิ่งลงรถเลย พูดจริงๆ แต่ติดตรงที่ปาล์มรออยู่ เลยไปไม่ได้ ถ้าเป็นวันไปโรงเรียนหล่ะก้อ สายแค่ไหนก็ยอม
ดีใจ ดีใจมากๆ ได้เจอครั้งนี้มันทำให้เราบอกกับตัวเองเลยว่า ยังไงก็เลิกไม่ได้ เลิกไม่ได้จริงๆ เราพยายามมองหาคนที่จะแทนพี่เป้ แต่ก็ไม่มี ไม่เห็นจะมีใครแทนได้เลยซักคน จริงๆ นะ พยายามชอบแล้วตั้งหลายคน แต่ก็เท่านั้น ก็แค่มอง ก็แค่ชม ไม่เคยคิดจะจริงจังกับใครเท่าพี่เป้
ยังไงก็ตัดไม่ขาดจริงๆ ...
พี่เป้...
พี่เป้...
พี่เป้ยืนอยู่...
พี่เป้ยืนรอรถอยู่...
พี่เป้จริงๆ ตัวจริง ไม่ได้ตาฝาดไป ตอนแรกก็คิดว่าไม่ใช่ แต่เพ่งขนาดนั้น จ้องซะขนาดนั้น ใช่แน่ๆ ยังไงก็ใช่ ใช่แน่ๆ คนอย่างเรา เคยจำพี่เป้ไม่ได้ด้วยเหรอ? พี่เป้ตัดผม เหลือแค่เลยไหล่นิดเดียว ใส่เสื้อแขนกุดสีชมพู สะพายกระเป๋าไหมพรมถักใบเล็กๆ สีขาว กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน จำได้แม่น.. แทบจะวิ่งลงรถเลย พูดจริงๆ แต่ติดตรงที่ปาล์มรออยู่ เลยไปไม่ได้ ถ้าเป็นวันไปโรงเรียนหล่ะก้อ สายแค่ไหนก็ยอม
ดีใจ ดีใจมากๆ ได้เจอครั้งนี้มันทำให้เราบอกกับตัวเองเลยว่า ยังไงก็เลิกไม่ได้ เลิกไม่ได้จริงๆ เราพยายามมองหาคนที่จะแทนพี่เป้ แต่ก็ไม่มี ไม่เห็นจะมีใครแทนได้เลยซักคน จริงๆ นะ พยายามชอบแล้วตั้งหลายคน แต่ก็เท่านั้น ก็แค่มอง ก็แค่ชม ไม่เคยคิดจะจริงจังกับใครเท่าพี่เป้
ยังไงก็ตัดไม่ขาดจริงๆ ...